«Қытай кинематографистері түсірген отыз сериялы «Шыңғыс хан», «Құбылай хан», араб елдері бірігіп шығарған «Сұлтан Бейбарыс», түріктің «Сүлеймен патшасы» және «Ер Тұғырыл» фильмдерінің құндылығы неде? Тек тарихи оқиғаларды экран тілінде сөй­лет­кені ме? Әлбетте, жоқ! Тарихи басты оқи­­ғаларды сақтай отырып, кейіпкерлер арасындағы конфликтіні көркемдік шындық тұр­ғысында шегіне жеткізіп бере білуінде, көрерменге күдік тудыратын немесе наным­сыз боп көрінетін басы артық бірде-бір көрі­ністің атымен жоқтығында, тақырып идеясы мен көркемдік критерийлердің тұтас­тығында, басты тақырып пен қарсы тақы­рыптың, герой мен антигеройдың көрерменге берер энергетикалық күш-қуат­тарының молдығында», - деді Дулат Исабеков.

Д.Исабековтың айтуынша,  біздің осы кинотуын­дылардан үйренуге тиіс басты ерекшелік – басты тақырып пен басты кейіпкердің өмір жолын жазуға кіріспес бұрын сол кейіп­керге қарсы тұратын антигеройды таңдай білуіміз керек.

«Негізгі идеяға қарсы күре­сетін күш неғұрлым қуатты болған сайын шы­ғарма оқиғасы солғұрлым шымыр, көркем­дік құндылығы солғұрлым салмақты бола түспек. Дүниеде бірдей ойлайтын екі адам бол­майтыны сияқты, бір түсінікте, бір талғам­да өмір сүретін екі ұлттың да болуы мүмкін емес. Осы тұрғыдан қарағанда, жоғарыда аталған фильмдердің сана сатысындағы әртүрлі ұлттар мен ұлыстардың, әртүрлі конфессия мен конвенциялардың басым көпшілігін тек танымдық жағынан ғана емес, татымдық жағынан да қызықтыра білгенін еске сақтауымыз керек», - деді жазушы.

Драматургтың пікірінше,  ол үшін ұлттық деген ұғым мен жалпыұлттық деген принциптерді ажырата білетін, біріктіре білетін, кез келген өнер түрінен талап етілетін көр­кемдік шындық пен өмір шындығын бір мақсатқа, бір идеяға қабыстыра білетін қабі­лет керек.

«Ол қабілеттің аты – шеберлік, ал шебер­ліктің арғы атасы – талант», - деді Д.Исабеков.